THQ drukt op de zogenaamde reset-knop, ververst zijn logo en zet vervolgens groots in op Homefront. Overal op het internet en in tijdschriften kom je reclames tegen van THQ's nieuwste shooter. Niet zo gek als je de presentaties op de E3 heb gevolgd. Indrukwekkende beelden waarin je niet de held van het verhaal bent, maar juist één van degene waarop wordt gejaagd. En al helemaal niet zo gek als THQ een hele grote schrijver heeft ingehuurd voor hun nieuwste kindje. Namelijk John Milius, de man achter de films Red Dawn, Apocalypse Now en vele andere. Nu mag 'ie dus ook zijn eerste video game toevoegen.

Het verhaal: geen zee aan ammunitie, Korea neemt de macht

''Maar wat heeft die John allemaal geschreven voor dit spelletje dan?'' Zoals eerder gemeld is Noord-Korea de samenwerking met Zuid-Korea aangegaan en in 2018 hebben ze onder andere Japan en een aantal andere Aziatische landen overgenomen. Dit alles staat onder leiding door Kim-Jong Un, de zoon van Kim-Jong Il. Deze dictator heeft namelijk een klein gaatje gezien tussen alle elende. Door een oorlog tussen Iran en Saudi-Arabië is de prijs van olie namelijk gestegen naar 20 dollar per gallon, oftewel iets meer dan 14 euro voor 3,75 liter. Iedereen in de wereld heeft er last van en dus vonden de Koreanen het even tijd om voor de wereldmacht te gaan. Ze zijn ver gekomen en vinden dat het nu tijd is voor Noord-Amerika, gooien een elektromagnetische puls (EMP) waardoor alle electronische hulpmiddelen worden uitgeschakeld en vallen het westen van Noord-Amerika binnen. Overdonderd waren ze. En door de EMP konden ze weinig terug doen. Ook Europa kan niet helpen, aangezien zij ook economische problemen hebben. Korea neemt dus langzamerhand de macht, maar ook ontwikkeld er zich een kleine groep speciale mensen. Mensen die zichzelf soldaten noemen. Soldaten die zichzelf het verzet noemen. Jij bent er één van, genaamd Jacobs. Omdat jullie niet met zoveel zijn in tegenstelling tot de Koreanen en jullie genadeloos worden afgeslacht wanneer jullie ontdekt worden, vindt deze groep zich allemaal in het geheim plaatst. Het is een groep die hard vecht voor hun vrijheid. Met de nadruk op hard. Want ze stikken niet, in tegenstelling tot jullie moordlustige vijanden, in een zee van ammunitie. Zo komt het bijvoorbeeld vaak voor dat je opeens dekking moet zoeken in een vuurgevecht, omdat je zonder kogels zit. Niemand van je teammaten die naar je toe komt om wat ammunitie te geven. Nee, want zij zitten zelf ook krap. Je moet alles zelf doen en zal dus opzoek moeten gaan naar een verloren geweer van een overleden Koreaan, maar die Koreaan heeft er natuurlijk ook al mee geschoten. Een volle lading tegenkomen is zeer zeldzaam en dus zal je niet alleen maar bezig zijn met het aflslachten van vijanden, maar ook veel met het zoeken naar kogels en geweren.

De hype staat er, het tweede deel is het waarmaken

De hype staat er. Gamers van over de hele wereld hebben hoge verwachtingen van Homefront. Dit is dé mix tussen Call of Duty, Half-Life en Battlefield. Dit is dé game die even moet gaan laten zien dat er meer shooters bestaan dan alleen bovengenoemdes. THQ zet dus groot in op Homefront. Vlak voor de release trof je overal advertenties aan, op websites, in tijdschriften. Nu komt deel twee. De hype waarmaken. Jammer genoeg is het tweede deel vaak het moeilijkst en ook Homefront lijkt hier moeite mee te hebben. Niet op het gebied van de multiplayer, die zit namelijk prima in orde, maar de singleplayer. De singleplayer voelt ietwat afgeraffeld aan, terwijl 'ie zeker de potentie had om héél, maar dan ook echt héél erg tof te gaan worden. Het is namelijk één grote (of in dit geval kleine) achtbaanrit, tenminste, dat probeert het te zijn. Hiervoor is het gewoonweg niet goed genoeg uitgevoerd. Explosies overtuigen niet, en alleen al wanneer er veel wordt geschoten, lijkt de game niet helemaal vloeiend te lopen. Nu kan je natuurlijk gaan zeggen dat het komt omdat de Xbox 360 het allemaal niet meer zo goed aankan, maar geloof me, Homefront is echt niet de mooiste game ter wereld. Hij haalt het niveau van Battlefield 3 bij lange na niet en is zelfs amper mooier dan Call of Duty. Het is mooi genoeg om te zorgen dat het geloofwaardig overkomt, maar bij het grafische niveau van deze game hoort het allemaal nog met gemak soepel te lopen.

De reden waarom de singleplayer van Homefront heel goed kon worden, lag het hem vooral in de sfeer. De sfeer is geweldig, maar opnieuw niet goed uitgevoerd. Al vroeg in het spel kom je in een soort kamp, jullie kamp om precies te zijn. Hier probeert de mens te leven zoals dat voorheen werd gedaan. Je krijgt een rondleiding, ziet kinderen spelen, mannen die aan het koken zijn, mannen die hard aan het werk zijn en als je naar boven kijkt, zie je grote bomen en groene netten. Die moeten ervoor zorgen dat jullie niet opvallen door de Koreanen, die constant opzoek zijn naar ondergedoken verzetstrijders. Maar op een gegeven moment is hier nog vrij weinig van terug te vinden in de volgende missies. Het wordt puur en alleen maar schieten en explosies, terwijl Homefront zich juist zo goed zou kunnen onderscheiden van andere shooters met zijn sfeer.

Een mooi uitzicht, magisch water en de kick-ass Goliath

Daarnaast kent de singleplayer ook een klein aantal irritatiefouten. Zo is de sluipmissie aan bijna het einde van de game niet helemaal in orde. Jouw groep van vier man moet namelijk langs een groepje vijanden lopen. Deze groep vijanden staan naast elkaar met hun rug naar jou toe. Jouw doel is dus om er achter heen te lopen en niet gezien te worden, en dat terwijl wél gezien worden juist praktisch onmogelijk lijkt te zijn. Blijf een klein uurtje achter die vijanden staan, er gebeurt niets want deze vijanden keren toch nooit om. Nee, blijkbaar vinden ze het uitzicht wel mooi. Maargoed, hier zullen we dan wel weer over heen kijken en we lopen verder. Eenmaal aangekomen bij de ingang van onze vijanden, openen we het vuur. In het midden van het slagveld is er een klein beekje met water. Dit water is niet zomaar water, dit lijkt wel magisch water te zijn. Ga er maar eens in liggen en het verdwijnd spontaan. Ontwikkelaar Kaos Studios had dit idee beter voor iets als 'Dagobert Duck en de gemene Zwarte Magicka' kunnen bewaren, want in een militaire shooter past het nou niet echt. Ons laatste irritatiepunt zijn de stemmen van de personages. Niet dat 'ie vervelend zijn om naar te luisteren, in tegendeels. Eerder omdat we soms iets horen van onze vriend, maar we niet weten waar hij zit. We draaien ons eens tachtig graden om, daarna honderdzestig graden om naar links te kijken, maar we zien niets. Achter ons dan? We kijken goed in de verte en ja hoor, daar komt onze teammaat aanlopen. Ik vraag me nog altijd af hoe ik hem zo goed kon horen, terwijl die misschien wel vijfentwintig meter van me afstond...

Er is één wapen in Homefront wat je heel eventjes de totale macht geeft. De Goliath genaamd. De Goliath is een onbemand voertuig wat vergelijkbaar is met een tank. Wanneer dit monsterlijke voertuig komt, schiet hij automatisch op vijanden met zijn ingebouwde machinegeweer. Maar de Goliath heeft meer dan dat. De Goliath beschikt namelijk ook over een raketwerper die jij moet besturen en daarmee kan je zelfs andere tanks volledig naar de klote schieten. Wanneer jullie dus even echt in nood zijn, is de Goliath altijd een handige uitkomst.

Explosies overtuigen niet, en alleen al wanneer er veel wordt geschoten, lijkt de game niet helemaal vloeiend te lopen.

Een leuke twist

Hoewel de game van het begin langzaam bergafwaards gaat qua kwaliteit, is er op het einde nog wel een leuke twist. Net zo bruut als de Koreanen schieten deze gasten iedereen medeleden neer, maar Koreanen zijn het niet. Nee, deze mensen zijn Noord-Amerikanen die blijkbaar aan niemands kant staan. Zo proberen ze ons neer te schieten om ons vervolgens te verkopen aan de Koreanen, maar strijden ook deze mensen tegen de Koreanen. Een beetje apart dus, deze gasten. Eenmaal verder op zien we ze vechten tegen de Koreanen. ''Who should we shoot?'' hoor ik een teammaat roepen. ''Shoot them all.'' zegt de leider vervolgens met zijn grauwe stem. Tijd dus om deze aparte Amerikanen is even een lesje te leren en hopen dat we deze gasten ook terug zullen zien in Homefront 2, want dit is niet Korea tegen Noord-Amerika, maar Korea tegen Noord-Amerika tegen nog een keer Noord-Korea. En ja, dat voegt echt iets toe.

''Dus het begin en die leuke twist zijn eigenlijk de enigste dingen die goed zijn in de singleplayer van Homefront?'' Misschien wel ja. Al met al is de singleplayer van Homefront een leuke maar vooral korte ervaring. Je bent er nog sneller doorheen dan die van Call of Duty: Black Ops en dat is zonde. Op papier kon dit namelijk wel iets heel tofs worden. De sfeer moest centraal staan en dat doet bijna geen enkel andere shooter, dat was dan ook wat Homefront moest onderscheiden van de rest. Maar Kaos Studios heeft het simpel gezegd niet goed uitgevoerd. Want waar in het begin wel de goede sfeer in zat, ging het langzamerhand over naar iets wat op een achtbaanrit moest lijken. Zie het als een vreemde combinatie tussen Half-Life en Call of Duty en dat pakt dit keer niet helemaal goed uit. Het lijkt er dus op alsof de ontwikkelaar heel veel tijd in de singleplayer wou steken, maar tijdens de helft van de productie dacht dat de multiplayer misschien leuker was. Tijd dus om over te gaan naar het multiplayer-gedeelte.

De Multiplayer: een concurrent voor Call of Duty en Battlefield

''Want die is wel goed?'' Ja. Meer dan goed zelfs. Sterk. De multiplayer van Homefront staat zeker zijn mannetje en in tegenstelling tot de singleplayer lijkt het erop dat de ontwikkelaar hier wel de moeite voor heeft gedaan. Want de echte Call of Duty-Battlefield combinatie begint hier. Grote maps zoals we die graag zien in Battlefield, maar snelle actie en één-op-één gevechten zoals we die kennen van Call of Duty. Voeg daar de voertuigen aan toe en je hebt een waardige concurrent op gebied van multiplayer voor bovengenoemde titels. Natuurlijk moet de multiplayer met iets orgineels komen en dat doen ze dan ook. De zogenaamde Battle Points, kortweg BP. Deze speciale punten kan je verdienen in een multiplayerpotje, maar wanneer die is afgelopen, ben je al je punten kwijt. Schiet iemand neer en je krijgt punten, maak een headshot en krijg meer punten. Blaas een tank neer en krijg nog meer punten, en zo gaat het nog wel eventjes door. Met die punten kan je tijdens de multiplayerpotjes van alles kopen. Bij 500 BP kan je bijvoorbeeld een Ground Aussault Drone kopen, maar bij iets meer kan je zelfs een versie kopen voor in de lucht. Hoe meer punten je verzameld, hoe betere dingen je kunt kopen. Uiteindelijk zou je zelfs een Battle Tank kunnen inzetten, maar het ultieme wapen verdien je bij de 2800 punten: de AH-64 Apache. De Apache is een Amerikaanse aanvalshelikopter die, zoals de naam al doet vermoeden, wordt gebruikt bij gevechten. Als je dit voertuig in bezit heb, is het tijd om jullie vijand is even flink in te halen op het gebied van kills.

Jammer genoeg biedt de multiplayer van Homefront maar drie speelmodi, waarvan de laatste een mix is tussen de andere twee. Het zeer bekende en allang niet meer weg te denken Team Deathmatch is natuurlijk de eerste. Twee teams strijden tegen elkaar en het team die op het eind de meeste kills heeft gemaakt, is de uiteindelijke winnaar. In deze modus speelt ieder team met maximaal twaalf spelers. De andere modus is Ground Control, ook wel bekend onder de naam Demolition in Call of Duty. Hierin strijden twee teams om het halen van zoveel mogelijk punten. Deze punten kan je halen door het bezetten van punt A, B en C. Wie uiteindelijk de meeste punten heeft, wint het potje. Deze modus is speelbaar met zestien spelers per team. Tot slot heb je nog Skirmish. Deze modus voegt Team Deathmatch en Ground Control samen. De ene keer spel je dus een potje Team Deathmatch, terwijl je daarna druk bezig bent met het verzamelen van punten. Het jammere is wel dat het limiet voor de aantal spelers verlaagd wordt naar acht spelers per team.

 De multiplayer voegt het beste van twee werelden samen, namelijk die van Call of Duty en Battlefield.

Conclusie: singleplayer stelt teleur, multiplayer ijzersterk

Homefront kent overduidelijk twee kanten. De ene kant is de singleplayer wat een mix moest worden tussen Half-Life en Call of Duty. Waar de sfeer centraal moest staan en deze moest onderscheiden van andere. En onlangs de mooie muziek is dat mislukt. Op papier klinkt het allemaal heel erg tof. Korea die voor de wereldmacht gaat, Europa die niet kan helpen omdat ze economische problemen hebben, maar het is simpelweg niet goed genoeg uitgevoerd en met zeven missies ben je er ook zo doorheen. Zo zonde.

De multiplayer daarentegen is stukken beter. Deze voegt het beste van twee werelden samen, namelijk die van Call of Duty en Battlefield. En laat deze twee shooters nou de beste op het moment te zijn. Denk aan grote maps en snelle actie. Daarna voegt het zijn eigen Battle Points toe en is de multiplayer hiermee een waardige concurrent voor bovengenoemdes.

Al met al is het niet wat we verwacht hadden van Homefront, maar is het in onze ogen toch een vervolg waardig. THQ heeft groots ingezet en Homefront heeft dus al een goede naambekendsheid, de multiplayer is sterk en als ze de volgende keer iets beter omgaan met de singleplayer moet het helemaal goed komen met deze toch wel spectaculaire serie.

Gerelateerd

• Homefront Ultimate Edition verschijnt 23 maart
• Homefront krijgt een Ultimate Edition
• Homefront krijgt nieuwe multiplayer DLC

Afbeeldingen

Laatste video's

Reacties (12)

1. 
   Julian
   5.876 XP
   15:44, 15 aug
   Bij deze mijn eerste echte recensie. Eerst wou ik hem over The Legend of Zelda: Ocarina of Time 3D doen, daarna over Raskulls maar uiteindelijk is het dus toch Homefront geworden. Maar recensies van bovenstaande games gaan ook zeker nog komen. Kritiek is zeer welkom!
2. 
   TheLegendOf1977
   1.652 XP
   16:59, 15 aug
   Op zich wel goed (niet dat ik het beter kan) maar probeer wat vaker de spatie te gebruiken, zoals in de conclusie. Het is nu op sommige stukken één grote letter brei (vooral het stukje onder verhaal) en dat leest niet lekker.
   Ben het verder wel eens met je punten (behalve het gebrek aan game modes online, ik bedoel Cod heeft er 12/15? maar hoevaak worden ze allemaal gespeeld?)
3. 
   mathy 16
   2.126 XP
   19:37, 15 aug
   @TheLegendOf1977 Bedoel je enter ipv spatie?
   
   Hele goede recensie Julian
4. 
   TheLegendOf1977
   1.652 XP
   21:50, 15 aug
   Oh ja, ik bedoel enter ja.. haha.
5. 
   Julian
   5.876 XP
   21:59, 15 aug
   Ik denk dat dat sowieso iets is waarvoor je kiest, TheLegendOf. In tijdschriften kom ik vaak recensies en artikelen tegen die ongeveer net zolang zijn als de mijne en dit is naar mijn mening het meest professioneels. Ik vind veel enters juist erg hinderlijk.
6. 
   The Duke
   2.013 XP
   11:23, 16 aug
   Geweldige recensie Julian! Zo zie ik ze graag hé.
7. 
   Alteriss
   585 XP
   10:33, 19 aug
   Goede recensie Julian! ik heb hem in een tuig uitgelezen en ben er weer wat wijzer van geworden. Echter heb ik wel een foutje ontdekt Niet om te mieren neuken ofzo maar ik zal het toch eventjes zeggen.
   "Nee, want hun zitten zelf ook krap." hun is bezittelijk en daar voor in de plaats moet zij staan. Ik kijk naar nieuwe recensies van jou uit!
8. 
   Julian
   5.876 XP
   15:10, 19 aug
   Ik vind het juist tof als je zulke fouten eruit haalt. Word ik ook weer een stukje wijzer van en dat kan me helpen voor volgende recensies. Bedankt.
9. 
   zzzzzmura
   5.997 XP
   23:16, 21 aug
   Recensie = Prima.
   
   Spel = ruk.
10. 
    Denimo
    3.701 XP
    01:17, 1 sep
    Mooie recensie Julian! Heb hem net met plezier gelezen. Wel nog een tip voor het vervolg: probeer beter te letten op je alinea-indeling en structuur. Het is nu nog een beetje warrig en alinea's zijn te lang. Probeer het één mooi geheel te maken. Maar ik zou zeggen: blijf vooral recensies schrijven!
11. 
    miguel12
    549 XP
    13:54, 5 sep
    Goede Recensie, ik ben het ermee eens. De Singleplayer zuigt en de mp ownt gewoon!
12. 
    Welkers
    6.160 XP
    09:54, 2 jan
    zo nette recensie, erg leuk!